Geplaatst in Wat me bezig hou

Rustoord – weekendje weg

Ik ben een enorme ballast kwijt geraakt, tijdens mijn verblijf in het Rustoord.

Maar is dat erg ……. absoluut niet. Bovendien groei het van zelf weer aan. Daar hoef ik niets voor te doen. Alleen bij werken, straks. Nu heb ik al jaren, een soort sikje. Een haar streep van lip tot kin. Door onvoorzichtigheid van mij kant, ben ik het kwijt. Jammer, maar niet levensbedreigend, toch.

De verbouwde schuur tot woonhuis, stond eigenlijk zo’n beetje in de natuur. Nu is dit niet op zijn mooist,nu. Ik hou liever van bomen die mooi en het groene blad staan, dan kale bomen. Maar ieder zijn meug, zal ik maar zeggen.

006Het hele huis stond in het teken van herten. In diverse soorten en groten, had men er herten koppen hangen. Een paar echte, maar ook vele neppen (naar mijn hart, zullen we maar zeggen, die neppen, dan) en diverse geweien. Ze waren niet te koop of zo, maar omdat ik diverse malen stand te kijken bij twee kleintje, van steen, herten koppen, werden deze in stilte aan geboden. Gelijk opgehangen toen ik thuis kwam.

Ik heb niet voor niets twee kinder, die volgens de Indiaanse horoscoop hert zijn.

Het stond niet op een plaats waar ik dacht dat het zou staan. In de buurt van Den Haag. Maar om eerlijk te zijn, had ik het ook niet echt gevraagd, en het maakte me totaal niet uit. Het ging mij om de doelstellingen. Maar de verbouwde schuur tot woonhuis stond, zeg maar voorbij Eindhoven, bijna bij de Belgische grens.

003Het klink misschien gek, maar de mooiste avond was de eerste Kerst avond zelf. We zaten buiten bij diverse kampvuurtjes, die gemaakt waren van boom stammetjes en in korf manden. Toen, onder een genot van een glaasje wijn, de meeste dan, kwamen de verhalen pas goed los. De vredespijp, of de Chanupa Wakan pijp, kwam nog net niet langs, als U begrijp wat ik bedoel.

Een ding viel me bij thuiskomst op. Nu had ik begrepen dat het volle maan was op 1ste Kerstdag, maar er werd totaal geen aan dacht besteed. Terwijl er toch mensen waren, die daar interesse in hadden. Misschien was het kampvuur van die avond wel de bedoeling van die volle maan. Het zal zeker niet de juiste plaats geweest zijn. Tenslotte kwamen we om andere dingen. Maar dat realiseerde ik me toen echt niet. Bij bij thuis komst.

Allerlei soorten persoon en alle hadden andere achtergronden, waren er. Zeg maar, van heel chick tot geiten wollen sokken. Ik zelf had er totaal geen moeite mee. Want een persoon is een persoon, maak voor de rest totaal niet uit. De leeftijd was tussen de 20 en 69 jaar.

De generatie van mij hadden de zelfde problemen gehad als ik had. Want ja, in de jaren 50 werd er allemaal niets op geschreven. En overal hadden ze hun hoofd gestoten bij instantie, en net als ik, bij een stiefdochter, bij hun naaste.

De jongere hadden er veel minder moeite mee, en waren altijd heel eerlijk voor gelicht. Er was een jonge dame, die vooral moeite had met haar huidskleur. Ze zelf was vrij donker van kleur, kwam uit Peru, maar had, nog blankere ouders, dan ik zelf was. Zij vond zelf, dat ze in haar omgeving niet echt gewaardeerd werd en met een lang gezicht werd aan gekeken. Ook haar pleegouders, hadden daar wel moeite mee. Jammer, want wat ik begrepen heb, ze zijn dol op elkaar. Dus wat is er dan mis?

De rede was eigenlijk allemaal het zelfde geweest, zo ik begreep. Men vond het daar of daar, dat hij of zij meer gelukkige was.

Ik heb mijn verhaal gedaan en voor de rest heel veel geluisterd naar andere. Geprobeerd om met zoveel mogelijke rituelen mee te doen. Maar als het niet ging, dan ging het niet. Nooit werd je gedwongen of zoiets. Heerlijk was dat. Ik heb er verschillende contacten aan over gehouden, waar me met elkaar zullen gaan praten over onze geschiedenis.

Er was een media specialist. Hij kwam naar me toe en zei zoiets van: Aan jou hoef ik niet te vertellen. Jij weet het wel, en met bepaalde dingen ben jij nog volop bezig. Je doet het goed. Neem de tijd en doe rustig aan.

Er werd natuurlijk samen gegeten. Er was eigenlijk wel genoeg keus. Het zag er allemaal goed uit. Maar overal zat een stuk vlees erbij. Nu ben ik geen vegetarische of zo, maar bij het avond eten, eet ik in principe geen vlees. Bovendien, had ik niet zo veel honger. Hij hoofd draaide heen en weer van alle verhalen.

Bij het ochetend eten hadden zo o.a. Stok brood. Heerlijk, vooral als het nog warm is. Dan hoef er voor mij helemaal niets erop, en is een stokbrood eigenlijk te weinig voor me (hahaha)

Het was een geweldig weekend en kwam erachter dat ik het allemaal niet eens zo slecht heb gedaan. Jammer dat het ruim 45 jaar geduurd heeft, om achter bepaalde dingen te komen. En net als een ieder ander, we kunnen het niet anders doen.

Toch was ik blij dat het einde was. Er was iemand van mijn leeftijd, die eigenlijk meer wilde van me. Ze had het al helemaal uit gedokterd. Ik ben zo diep gekwetst van binnen in het verleden, dat ik ……. Maar ze was diep teleur gesteld, dat ik helemaal niet wilde, een vervolg afspraak met haar. Ik geprobeerd om het haar goed en netjes uit te leggen, maar ja, dat is mislukt, zullen we maar zeggen.

Maar of het nu een rustoord was? Niet in de zin van het woord. Ik ben wel ontspannen terug gekomen. Wel erg moe. Dus heeft het me goed gedaan. Jammer, dat het dagelijkse leven weer gewoon door gaat.

Maar of het in de categorie een fijne kerst is weet ik niet. Maar ik heb verhalen gehoord, die ik oh zo graag wilde horen. Dus in mijn geval, is het zeker geslaagd geweest.

Ik kom daar volgend jaar zeker nog op terug. Want het blijf interessant.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s