Geplaatst in verhalen

Een Dagje met de Geschiedenisles 2

Het was avond. We, mijn vrouw en ik, zaten na de afwas, gezellig op de bank van onze koffie te genieten. Samen zouden we naar Goede Tijden, Slechte Tijden kijken, en daarna zou ik naar het andere net kijken, want daar was voetbal.

Ik zou dan wel een half uur te laat zijn voor mijn voetbal, maar ik was nu eenmaal getrouwd, en zij wilde dit kijken en ik weer dat. Ja, zo gaat dat toch? Wij hadden nu niet eenmaal twee televisie toestellen.

Ik wilde net de zender overzetten naar het voetbal, toen de telefoon ging. Mijn vrouw nam op, maar gaf hem snel aan mij, omdat men mij wilde hebben. Het was mijn collega. Of ik langs wilde komen, want hij wilde iets vragen over de disk die hij van mij had gehad.

“Nu,” vroeg ik hem verbaast Als het kon graag.

“Ik wilde net naar het voetballen gaan kijken.”

Hij had ook TV, zei hij door de telefoon, dus kon ik bij hem kijken.

“Okay, dam komen wij er aan,”zei ik hem, gelijk naar mijn verbaasde vrouw kijkend. Wij trokken onze jas aan en niet veel later reden wij met de auto naar mijn collega toe. Mijn vrouw reed.

De bel in het halletje klonk nog na. Het halletje was in no time vol licht. Daarna werd de deur geopend door mijn collega. Hij begroeten mijn vrouw en mij hartelijk en deed een stap opzij zodat wij naar binnen konden. Nadat hij onze jas had aan genomen, stapte wij, mijn vrouw en ik, de woon kamer binnen. Ik kwam er erg graag. Het huis van mijn collega was een warm huis. Het was niet echt groot. Hij had twee antieken stoelen schuin voor een warm uitziend pers-achtig kleed staan. Links had hij hij een bank staan, waar zijn vrouw op zat. Bij binnenkomst was zijn op gestaan en schudde ons hartelijk en met een warm gevoel, de hand. Wat ik zelf altijd het mooiste vond, was de harnas die hij in zijn woonkamer had staan,. Ik was daar best wel jaloers op, want ik wilde er zelf graag een harnas in mijn woonkamer hebben. Maar de vrouw, die lieverd, vond het maar niets.

Hij had zijn computer in een hoekje staan. Daarvoor had had hij een uitstekende zittende stoel staan. Op zijn computer scherm, zag ik de inhoud van de disk. Dat hij handig was op de computer, dat wist ik al wel, maar hij was in zijn eigen omgeving nog rapper als op kantoor. Hij scrolde snel naar een stuk tekst, die er eigenlijk niet bij hoorde bij het geheel. Het waren wat gezegdes, wat regels, die ik ooit eens had gehoord van iemand en of had gelezen in de krant, en die ik belangrijk vond. Ik wist niet wat ik er mee aan moest vangen, maar op schrijven leek mij een goed idee. Je wist tenslotte maar nooit.

“Wat ben je van plan met deze stukje tekst? Mag ik die ook gebruiken voor mijn stukie?”

“Als je denk dat je er wat mee kan, gebruik het maar.”

Hij vertelde me dat hij al een opzet had gemaakt, en vroeg wat ik er van vond. Intussen had zijn vrouw de koffie in geschonken. Zij en mijn vrouw hadden het hoogste woord. Zijn tekst begon met:

Je heb het goed gedaan.

De rijken willen het

De wijze weten het

De armen hebben het nodig De zachtaardige tonen het”

Wat is het? Een raadsel!”

Het antwoord is liefde”

Daarna begon hij met iets te zeggen over bepaalde tradities. Ik las het aandachtig door. Daardoor vergaat ik het voetbal. Eigen schuld, zou mijn vrouw later thuis zeggen.

Er zijn overal tradities. Je heb dat geleerd, je heb dat mee gekregen van de ouders. Zo is er bij de Hindoes zo, dat uit traditie, de moeder niet op het huwelijk mag zijn als haar eigen zoon in het huwelijk treed, haar zoon trouwt. Er is een hele discussie bij de Hindoes aan de gang, met de vraag of het wel juist is en of die traditie niet veranderd, of zelfs geschrapt moet worden. Tijdens een discussie werd er het volgde gezegd:

De jeugd wil bepaalde tradities veranderen. Het is goed, maar ik zeg je, neem de tijd. Want onthoud één ding: Jij heb je kinderen gemaakt en jij heb ze in deze wereld gezet, die je zelf heb gecreëerd.”

Een ander gezegde wat ik zelf wel erg mooi vond was

Helpende handen zijn

belangrijker dan

biddende lippen.

Een andere waarheid is deze:

Ik heb mensen vaak horen zeggen: “Jij\

bent veranderd”

Ik zeg dan alleen “nee hoor

ik ben alleen gestopt met

leven zoals anderen

dat willen”.

Maar in de praktijk is het heel makkelijk omdat te zeggen. Het stomme is wel zo, dat mensen een gevoel hebben, en dat je dat nooit kan en zeker niet mag, kan uit schakelen.

Het verhaal ging een beetje door. Hij had er een eigen draai aan gegeven, met wat eigen ideeën en teksten. De krant, waar het voor was, zou blij zijn met dat stukje. Het zag er prima uit, op deze manier.

Het was al vrij laat dat we afscheid van elkaar namen. “Begin morgen ochtend nu niet te mopperen, dat ik weer te laat ben. Want het jou schuld, deze keer”. We namen lachend afscheid van elkaar en gingen we op weg naar mijn huis toe. Thuis gekomen, zocht ik het nieuws op. Even zien hoe de voetbalwedstrijd was afgelopen. We had er gewonnen. Wij dronken samen nog een glaasje water en gingen de slaapkamer op zoeken. Toen we naast elkaar lagen, nam ik haar in mijn armen, en bedankte haar voor de fijne avond. “Je moet mij niet bedanken. Wij zijn alleen op visite geweest.”

“Maar toch bedankt,” zei ik. Gaf haar een stevige kus, deed het licht uit en viel snel daarna in slaap.

Weer veel te laat arriveerde ik de volgende morgen op kantoor. En zoals altijd zat mijn collega achter zijn computer en liet zijn vingers rap over het toetsen board gaan. Op mijn groet reageerde hij eigenlijk niet, zo druk had hij het ermee. Op mijn bureau lag een kopie van het artikel uit geprint. Ik legde het even op zij, en legde mijn voeten op het bureau. Ik nam mijn koppie koffie en begon het artikel te lezen. Mijn collega was inmiddels op gestaan uit zijn stoel en stond nu met zijn benen wijd en handen in de zij, aan mijn bureau. Hij zweeg en toen ik het kopie neer lag, vroeg hij de oren van mijn kop af.

“Ook een goede morgen,” zei ik en lachte me een deuk. Ik stond op en zei tegen hem “Kom doe je jas aan, we zijn weg.”

“Waarheen,” zei hij.

“Gewoon mee komen, leg ik onder weg wel uit.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s