Geplaatst in verhalen

Een Dagje met de Geschiedenisles 3

twee

baby’s

geboren

Samen, met mijn vrouw, liepen we van de Jameslastlaan van het huis van mijn collega vandaan, naar deLouiseamstronglaan, waar mijn vrouw de auto had geparkeerd. Het was helder en ondanks de vrij late uur, was het nog aardig licht. Okay, de koplampen moesten al wel aan, maar toch.

Tot verrassing van mij, zette mijn vrouw even later de wagen plotseling aan de kant.

”Wist jij trouwens dat je collega een boeddhist was?“

“Hoezo?“

“Hij heeft allemaal van dat soort beeldjes in de huis kamer staan. Of is …… een boeddhist. Ganesha, Toetanchamon, een Boeddha beeldje. Want de Ganesha is bijzonder populaire god. De Ganesha doet alles voor de mensen die hem aanbidden en daarom wordt hij ook vaak door misdadigers, criminelen en zwarte magiërs vereerd. Ganesha wordt in bijna iedere hindoetempel vereerd. Hij rijdt op een rat.

Nu weet ik niet wat hij in zijn vrije tijd doet. Maar een crimineel of misdadiger is hij zeker niet.`

We keken elkaar aan en zwegen verder. Omdat ik niets meer zei, startte zij de auto opnieuw en zette hem weer in beweging. We gingen richting huis. In tussen dacht ik: wat weet zij, mijn vrouw, er veel van af. En dan ben ik ruim 40 jaar gehuwd met haar. En ik wist het niet? Ik moest me schamen. En terwijl ik dat zo zat te denken, waren we thuis. We stapte uit, zij deed de auto goed op slot. Ik sloeg mijn armen om haar heen en gaf haar een dikke zoen op haar wangen. Terwijl we zo liepen, stopte ik de sleutel in het sleutel gaat, en deed de voor deur open.

Ik liet de sleutel van schrik uit mijn handen vallen en mijn vrouw sloeg haar hand op haar mond. Ze stamelde wat. Ik kon het niet verstaan, maar begrijpelijk, want de ravage die ik in onze gang zag, sloeg werkelijk alles. Beide sloegen in paniek. Maar ik was net zo in paniek, zodat ik haar handen tegen kon houden, zodat ze niets aan raakte. Ik nam mijn mobiel ter hand, en belde 112.

Verslagen keken we de huis kamer rond, toen de politie weg was en hun werk hadden gedaan. We konden hulp krijgen, maar dat wilde we beide nog niet. Mijn vrouw wilde voor geen seconde in ons huis blijven. Zij wilde weg. Naar een hotel of zo.

Toen ik de volgende morgen op kantoor kwam, mijn college zat voorover gebogen naar zijn computer te staren, keek hij naar de klok boven mijn bureau. “je bent aardig op tijd”, zei hij. “Gaan eindelijk mijn mopperiger opmerkingen werken”. Ik had het niet in een twee, drie in de gaten wat hij zei, dus vroeg ik hem : zei je wat?” Mijn collega herhaalde van wat hij zei, ik lachte en zei “maak je niet druk, morgen ben ik gewoon weer te laat”.

Mijn collega vertelde mij nog over gisteren avond. Dat hij het zo fijn vond dat ik en mijn vrouw waren langs geweest. Ik wilde hem net zeggen wat er bij thuis komst was voorgevallen toen hij zei ” Ik zou het bijna vergeten, maar de grote baas heeft naar je gevraagd, of je gelijk naar hem toen wilde gaan”.

Ik hiel niet van mijn baas. Maar mijn baas ook niet van mij. Beide respecteerde elkaar om onze kwaliteiten. Wat dat stond buiten enige discussie.

“ga zitten”, zei hij. “ik moet met je praten”. Met tegenzin nam ik plaats op een stoel die bij zijn bureau stond.

“Al wat opgeknapt,” vroeg mijn baas.

“Waarvan zou ik van opgeknapt moeten zijn,” vroeg ik verbaasd. “Wat dacht U nu zelf. Als dat het enige is wat U kunt vragen aan me, dan zou ik U adviseren, U mond maar te houden en niets te vragen of zeggen.”

Nog voor ik iets kon zeggen, brieste mijn baas dat ik er uit moest. Uit zijn kamer.

Ik slofte maar naar mijn eigen kantoor. Mijn collega zat voor over gebogen over zijn toetsen board van zijn computer. Toen hij mij zag zei hij, “was het weer zo ver”

“Ach, die man kan nu nooit eens iets nuttigs zeggen. Dat hij baas is geworden. Dat is mijn na al die jaren nog steeds een raadsel.”

Ik leunde gemakkelijk zittend achterover op mijn stoel die verplaatsbaar was op wieltjes. Ik trok de knoop van mijn stropdas was losser, want het was vrij warm in het kantoor. De ramen stonden dan wel open voor frisse lucht maar dat hielp niet echt. Buiten liepen schreeuwende kinderen heen en weer. Ik genoot daar wel van. Het bracht leven in de brouwerij.

Even later stond ik op en zei tegen mijn collega, dat ik even weg moest. Met een uurtje terug was. Mijn baas wist ervan en ik zou het later wel uit leggen. Na een kwartiertje lopen was ik bij het politie bureau. Ik melde me en deed mijn verhaal. Terug naar het kantoor bleef ik aan een bepaalde zin denken. “Wat deed U tijdens de overval?” en als antwoord gaf ik: “Nou, ik hield de tas open, wat dacht je.” Onder weg liep ik te mopperen. Wat denken die klootzakken nou, bleef ik maar hardop herhalen. Ik werd er zelf op aan gekeken en op aan gesproken.

Ooit werden er twee baby’s geboren, gelijkertijd in het zelfde ziekenhuis. Lange tijd leefden ze een vergelijk baar leven. Als sterren beeld waren ze stier. Tenslotte waren ze op 14mei geboren. Toch voelde de ene zich anders dan de anderen. Beide groeide als een normale baby op. Op ongeveer 10 jarige leeftijd, begon er een verandering in ze op te treden. De ene was gelukkig in de omgeving maar bij de andere begonnen er scheurtjes te ontstaan. Deze kreeg steeds mee het gevoel dat hij niet op de juiste plaats opgroeide. Dat het niet de juiste plaats was.

Het ging nog een beetje door. Maar nadat hij steeds ouder werd ,reeg hij steeds meer her gevoel dat hij niet op de plaats was, waar hij zou moeten zijn.

De ene begon behoorlijk in de knoop te raken. Was het puberde gedag, of was er echt iets loos. Toen hij er van overtuigd was dat er iets loos was, pakte hij zijn tas een deed er een broek, shirt, ondergoed, kam en tandenborstel in. Hij trok de deur achter zich dicht en ging de wijde wereld in.

Aan dat verhaal moest ik denken toen ik achterover zal op mijn bureau stoel met wieltjes. Het was een waar gebeurd verhaal. Mijn collega zat voorover gebogen zijn toetsen board van zijn computer te werken. Hij keek op en zag dat ik een beetje zat te dromen.

“Zo, is de droom mooi”, zei hij

Omdat ik niet reageerde, herhaalde hij het opnieuw. Deze keer wat luider, dus moest ik het wel horen. Ik vertelde mijn gedachten.

“Dat is nu precies, wat er is gebeurt met mij. Althans, met mijn vrouw. Het is dezelfde gebeurtenis. Heeft ze je dat soms vertelt?” Ik verzekerde hem dat dit niet het geval was. Hij zei verder “Ze heeft er nog steeds las van. Nog steeds speelt het op in haar. Ik probeer haar zoveel mogelijk te troosten, maar vaak heb ik het gevoel, dat ik daarin volledig verzaakt.” Hij pauseerde even om daarna weer verder te. “Ze heeft ontzettend troost bij haar geloof. Niet zozeer in Good, maar in de reïncarnatie en ook in het boeddhisme. Je heb wel gezien, dat er in mijn huis verschillende boeddhistische beeldjes staan. Ik vind het okay, ik laat haar maar. Het help haar enorm. Bovendien vullen wij elkaar heerlijk aan wat de reïncarnatie betreft. En het boeddhisme, vind ik ook wel aardig.”

Nadat hij een slok, van zijn inmiddels koude koffie had genomen, vervolgde hij zijn weg. “Ze heeft nogal troost in mijn woorden als ik haar zeg, dat alles wat men iemand gebeurt, zin heeft, ergens goed voor is. En dat ze het pas zal begrijpen als ze daar aan toe is. Maar, als ze er aan toe, daar heeft ze nu helemaal niets aan, toch.”

“Dat is mooi gezegd collega van me, dat zou ik beslist niet beter kunnen zeggen.”

Hij stond op achter zijn bureau, nam zijn lege beker en vroeg me of ik ook koffie wilde.

Terwijl mijn collega naar de koffie automaat liep, dacht ik nog eens na, op wat hij gezegd had. Eigenlijk had hij me niets nieuws vertelt. Ik had ook soms het gevoel. Mijn vrouw had dat totaal niet. Wij hadden er dan ook regelmatig een argument over, Ze was zo verstandig om er niet al te veel van te zeggen, en liet mij bij deze gedachten.

Verder kwam ik eigenlijk niet. Bepaalde dingen heb ik toen niet kunnen schrijven omdat ik daar te weinig (maar op een of andere manier kwam ik daar toch uit) over wist, dus geen ervaring mee had. Maar dat wil niet zeggen dat ik door ben gegaan met het schrijven. Sommige dingen los van elkaar, die later met behulp van een paar regels, of gebeurtenis, makkelijk aan elkaar kunnen worden geschreven. Of gewoon de naam van het onderwerp veranderen. Er zijn allerlei trucjes voor om dat te doen. En als ik het niet kan, is er zeker iemand anders die mij wel kan helpen.

Hop naar het volgende deel. Lig al klaar

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s