Geplaatst in Wat me bezig hou

30 mei 2013

Even kijken of we het nog weten. 30 Mei 2013

Op 4 juli 1973 (kwam wel een dag of 14 eerder uit), schreef Bert Van De Kamp in de muziekkrant Oor (Kennen we dat nog?) iets over een harnas in het huis van The Who’s John Entwistle.

Ik dacht nog, dat wil ik ook, Maar waar haalde in 1973 een harnas vandaan. Internet bestond nog in het geheel niet.

Op 30 mei 2013 kwam het pakket met de onderdelen van een harnas binnen. 50 jaar na dato. Een lange droom kwam uit. Nu is hij 5 jaar geworden. Arthur, heet hij heel toepasselijk.

5 jaar staat hij nu te pronken in mijn huiskamer en ben er nog steeds apetrots op

Geplaatst in Wat me bezig hou

Standing Rock is everywhere: one year later

A call for continued efforts to protect our water and our Earth

One year after the closing of the camp at the Standing Rock Reservation, Standing Rock is everywhere. Our collective water has been assaulted for many generations to the possible point of no return.

Our Elders foretold of a Black Snake and how the Water of Life — “Mni Woc’oni,” which is our first medicine — would be affected if we did not stop this oncoming disaster. Mni Woc’oni is part of our creation story, and the same story that exists in many creation stories around Mother Earth.

When we say “Mni Woc’oni” — Water of Life — people all over the world are now beginning to understand that it is a living spirit: it can heal when you pray with it and die if you do not respect it. We wanted the world to know there have been warnings in our prophecies and, as we see it, those warnings are now taking place. It was said water would be like gold. It was said that our spirit of water would begin to leave us.

We are at the crossroads.

In April 2016, after receiving concerns about the construction of an oil pipeline, I was invited to Sacred Stone Camp at the northeastern border of the Standing Rock Reservation in North Dakota to assist with a water ceremony. At that time, not many were there, but it was enough to create a prayer to wake up the people. I told the young people that Standing Rock is everywhere.

Later that month, our indigenous youth set out on foot to run from the Standing Rock Reservation to Washington D.C. in an attempt to bring attention to the poisonous bitumen oil pipeline coming through our treaty territory. For our young people, it was important to explain to U.S. government leaders that this was unacceptable.

As I look back at my experiences at Standing Rock, I think about the circle we created through prayer on December 4, 2016. Our traditional Elders asked all nations to join us and stand in prayer. Thousands, including many religious representatives, joined in prayer on that very cold day. An invitation video was made and sent all over the world.

After the prayers were offered to the fire, I asked the people to surround the camp and ride horseback around the whole perimeter. On this day, President Obama and his administration halted the Dakota Access Pipeline by denying the U.S. Army Corps of Engineers an easement that would have allowed the pipeline to cross beneath Lake Oahe.

The closing of the camp at Standing Rock a year ago and the continued construction of the Dakota Access Pipeline has been a great disappointment. So, too, was the November 2017 spill of 210,000 gallons of oil from the Keystone Pipeline, west of the Sisseton Wahpeton Reservation, despite the tribe’s fight against it since 2003. So, too, was the April 2011 spill of 1.2 million gallons of oil onto Lubicon Cree territory, northeast of Peace River.

What happened at Standing Rock has awakened many of my own people, and people across the world.

It was at Standing Rock that so many came together to share their stories and knowledge of what was happening in their territory, sharing ideas on how to move toward sustainable living in our relationship to land, water, and food. 

Standing Rock has marked the beginning of an international movement that will continue to work peacefully, purposefully, and tirelessly for the protection of water along all areas of poisonous oil pipelines and across all of Mother Earth.

In the protection of Mni Woc’oni, it is more than oil pipelines threatening the well-being and future of our water. Near the native territory of the Sisseton Wahpeton Oyate, concentrated animal feeding operations or “CAFOs” are draining and degrading the land and water. As a result, the air is toxic, swamps have dried up, and aquifers, to which the people are supposed to have water rights, are being drained. Residents have mortgaged their homes to fight these threats in court and lost. In other places — in mining spills across South America and Africa and at Fukushima — man has gone too far.

My life’s work has been to bring attention to water and to unite all nations, all faiths in one prayer. As Keeper to the White Buffalo Calf Woman Bundle, I have also brought attention to the white animals being born, signaling us of changes globally.

Sign up to the Green Light email to get the planet’s most important stories

Read more

As an indigenous leader, I have supported the establishment of a World Peace and Prayer Day, the UN Declaration on the Rights of Indigenous Peoples and, most recently, the Nayzul Declaration.

In our tradition, we pray for everything we eat and drink so our minds can be good. When the environment that we live in is sick and suffering, so too are the minds and decisions of our leaders.

We must continue to work together for the health and well-being of our water and our Earth.

In a Sacred Hoop of Life, there is no ending and no beginning.

Hec’ed Onipikte (that we shall live).

Since you’re here …

we have a small favour to ask. More people are reading the Guardian than ever but advertising revenues across the media are falling fast. And unlike many news organisations, we haven’t put up a paywall – we want to keep our journalism as open as we can. So you can see why we need to ask for your help. The Guardian’s independent, investigative journalism takes a lot of time, money and hard work to produce. But we do it because we believe our perspective matters – because it might well be your perspective, too.

Geplaatst in Wat me bezig hou

Sensational archaeological discovery in Norway confirms Viking sag

Archaeologists working in Trondheim in Norway are amazed by the discovery of a human skeleton in the bottom of an abandoned castle well. The skeleton provides evidence that confirms dramatic historical events mentioned in the Sagas.


The location and contents of the well are mentioned in Sverre’s Saga, a chronicle of one of the kings of Norway, and one of very few historical manuscripts describing events in the Norwegian Viking age and medieval period.

Scholars have questioned the chronicle’s trustworthiness as a historical document. But now, at least one part of the saga seems to hold truth – down to the tiniest detail.

  • This is truly astonishing. As far as I know there is no known example of the discovery of an individual historically connected with an act of war as far back as the year 1197. And the fact that this actually corroborates an event described in Sverre’s saga is simply amazing, says the project leader at the site, Anna Petersén.

Man left in castle well for 800 years

In 1197 King Sverre Sigurdsson and his Birkebeiner-mercenaries were attacked and defeated in his castle stronghold, Sverresborg, by his rivals, the Baglers. According to the Saga, the Baglers burned down buildings and destroyed the castle’s freshwater supply by throwing one of King Sverre’s dead men into the well, and then filling it with stones.

Now, following a trial excavation in the well, archaeologists can confirm this dramatic story. Archaeologists managed to retrieve part of the skeleton they found in the well in 2014. A fragment of bone produced a radiocarbon date that confirmed that the individual lived and died at the end of the 12th century, the same time as the incident described in the Saga.

Skeleton and well structure

The archaeologists from The Norwegian Institute for Cultural Heritage Research have returned this year to conduct a full excavation of the well with the goal of removing the layers of dumped stone and ultimately the whole skeleton.

The excavation of the stone debris down to the very first stone that hit the Birkebeiner’s body has given the archaeologists additional insight into the nature of events in 1197. In addition, it exposed the timber posts and lining for the large castle well.

This is a unique glimpse of an important historical event. You can almost feel it. Its almost as if you were there, enthuses Petersén.

The archaeologists at Sverresborg are being supported by a forensic specialist from the Trondheim police district, which adds to the feeling that we are witnesses to the result of a brutal crime.

The excavation is funded by the Norwegian Directorate for Cultural Heritage.


Geplaatst in Wat me bezig hou

6,000-year-old baby with teeth found cradled in mother’s arm in Netherlands grave

  • Archaeologists say it is the oldest baby grave ever found in the Netherlands.

  • Discovery may reveal information about burial rites of Stone Age hunter-gatherers.

By Isabelle Gerretsen

January 31, 2018 15:01 GMT

A 6,000-year-old baby with its teeth still intact and resting in the arms of a woman, believed to be its mother, has been found in a grave in the Netherlands.

Archaeologists said it was the oldest baby grave ever found in the Netherlands. The grave, uncovered at a site in Nieuwegein in the province of Utrecht, dates back to the Stone Age.

The discovery only came to light after four exhumed skeletons were examined by archaeological consultancy RAAP in Leiden.

Scientists noticed that the right arm of the 30-year-old woman’s skeleton was bent at a strange angle. It was crooked instead of straight – the usual posture of other skeletons at the site.

Closer inspection showed bone fragments of an infant by her arm and revealed that the woman was buried cradling a baby.

“The posture of the woman’s body did not conform to what we had found so far, that is, bodies whose limbs are placed parallel to the body. We then made the moving discovery that she was in fact cradling a little baby,” project leader Helle Molthof told Dutch broadcaster NOS.

The bone fragments sent for analysis included a tiny jaw holding several baby teeth. From this, scientists concluded that the infant had died when it was just a couple of months old.

“It really makes an impression when you find little baby teeth buried in clay for 6,000 years and see how similar they are to all those milk teeth that are kept in matchboxes by parents everywhere,” Molthof said.

DNA tests will reveal whether the woman was the infant’s mother as well as the sex of the baby.

Archaeologists hope that the grave will inform them about the burial ceremonies of the hunter-gatherer communities who lived along the banks of the River Vecht.

“We know how they lived, what sort of food they ate, what their houses were like but we don’t know very much yet about how they buried their dead and what happened to the children,” Molthof said.

Geplaatst in Wat me bezig hou

The legend of the white stag of Edinburgh

A King’s encounter with a mystical white stag in an Edinburgh forest 900 years ago has left a rich legend and legacy that still endures today.

Depictions of the creature can still be seen dotted around the city. They mark the incident said to have taken place on Holy Cross Day, September 14 1128, in the ancient forest of Drumsheugh which then covered vast swathes of land around Salisbury Crags. King David I broke with convention when he embarked on a hunt in the woods on that day despite being strongly advised that the date was for worship and not for the chase.

It was a decision to lead to a new symbol for a city burgh – and spur the creation of what was to become one of Edinburgh’s finest landmarks. As the King and his nobles advanced through the forest, a glimpse of a beautiful white stag, sometimes called a white hart, was caught by the group.

The King broke away and pursued the beast – before coming face to face with it in a clearing.

It is said that the rare animal, standing viciously at bay, then stepped forward to gorge the King as he lay in fear for his life. At that moment, a divine intervention reputedly saved the King from attack. Several versions of the legend exist. When the King went to grab the stag’s antlers, they miraculously turned into a large cross, according to some, with the deer fleeing as a result. Other accounts claim that a silver cloud appeared at the moment the stag appeared, with a hand passing a silver cross to the monarch.

St Andrew, the apostle of Scotland, appeared to the King in a dream that night instructing him to show gratitude for his deliverance by founding an abbey. While the truth of the legend is not clear, it is known that in 1128 a monastery was established which was to become Holyrood Abbey. The walk between the Abbey and the walled town of Edinburgh became known as “Canons’ Gait” or Canongate. King David later granted a charter to the burgh of Canongate and its arms included a stag’s head surmounted by a cross. Although the burgh was abolished in 1856, the emblem can still be seen.

A gilded stag’s head with a cross between its antlers sits on the top of Canongate Kirk, as well as on the Mercat Cross on the Royal Mile. The stag horns are also used on the badge of Broughton High School. The white stag held mythical status for the Celts, who considered the animal to be a messenger from the otherworld. Their appearance is said to bring change to the lives of those who encounter them. In Arthurian legend, the white stag is an animal that can never be caught and represents the quest for spiritual knowledge.

A white stage was spotted on the west coast of the Highlands in 2008 with exact location of the beast kept secret to protect it from hunters. Another was spotted in Argyll in 2012.

Geplaatst in Wat me bezig hou

Sint-Jozefklooster in Bergen op Zoom

Note Con. Zoals wij allemaal hebben wij op de lagere school gezeten. Het probleem is vaak dat de gebouwen/scholen en zo, afgebroken zijn. Ik zelf heb op een broeder school gezeten. En hoewel ik allemaal nog wel goed weet hoe het allemaal is geweest, heb ik dit gevonden op het Internet.

Pastoor A. van Eekelen van de O.L. Vrouw van Lourdesparochie vroeg het bestuur van de congregatie van de Zusters van Moerdijk een klooster te bouwen. In 1925 stemde het bestuur hiermee in. De zusters kwamen in april 1926, maar het klooster was pas gereed in 1927.

Architect was J.H.H. van Groenendael uit ‘s-Hertogenbosch. De bouw werd uitgevoerd in samenwerking met architect P. de Nijs uit Bergen op Zoom. Mogelijk was De Nijs aansprakelijk voor de scholen, de archieven zwijgen op dit punt. De samenwerking stond nogal eens onder druk.

De pastoor wilde zusters voor de kleuterschool, voor lager onderwijs aan meisjes en voor een naaischool. Tot wanneer ze in het onderwijs actief waren is iets, dat wij graag zouden weten.

Foto: BHIC, collectie Provincie Noord-Brabant

In 1979 is besloten het klooster op te heffen. Het jaar daarop heeft de gemeente Bergen op Zoom het gebouw gekocht, het werd ingericht als wijkcentrum.

Bron: J. Smits, Vademecum van religieuzen en hun kloosters in Noord-Brabant, Alphen aan de Maas 2010

Note Con: Ik heb hier mijn hele lagere school op gezeten. Ben er in 1966 met goed resultaat naar de Lts gegaan. Hopelijk heb ik alles kunnen vinden, wat ik eigenlijk zocht.

Geplaatst in Wat me bezig hou


Op facebook zag ik (5 november 2017) laatst een clipje/video film langs komen van Lunadea’s Traditionele hekserij. Daarin praten ze over bomen en planten. Een van de planten die er in voor kwamen, waren de Varens.


Daar kwam wel iets in naar boven, waarvan ik dacht, ja, die heb ik vroeger ook in mijn tuin gehad. En ik vond dat geweldig.

Mijn ex had zoiets van, Varens, zijn onkruid, weg ermee.

Maar ik dacht daar totaal anders over. Een van de dingen die ik zo mooi vond, was die in het najaar af sterfte maar in het voorjaar daarop gewoon weer boven kwamen. En de rolletjes weer langzaam uit rolde tot een waardige plant.

Nu heb je verschillen soorten varens en in o.a. De bossen kom je die vaal genoeg tegen. Als ik dat zo zie, blijf ik er altijd naar wel even naar kijken.

Op een of de andere manier, doen varens iets bij me. Vraag niet wat, wat dat ik ik gewoon niet zeggen.

Nu praat ik over je varens die je vaak buiten overal ziet.

Toen ik zo dat clipje/filmpje zag, had ik wel zoiets van, zie je wel, dat had ik toen al.

Ik heb nu geen tuin meer, dus ik heb die niet meer. In huis kun je ze ook hebben, maar ze vergen nog wel onderhoud. En gezien hoe ik in het verleden met planten ben omgegaan, lijk het me niet verstandig om dat te doen.

Ik vind tuinen/planten/bloemen en zo heel mooi en prachtige, maar ik weet echt niet het verschil tussen een plant en onkruid. Ooit heb ik wel eens voor iemand, tijdens zijn afwezigheid, voor zijn plantje gezorgd. Maar bij terug komst, kreeg ik een standje, omdat, de ene was verdort en de de andere was verzopen, zullen we maar zeggen. Maar het zeg genoeg over mijn kunde.

Maar buiten dat, vind ik het allemaal heel mooi en prachtig. Mijn motto is eigenlijk, een huis zonder planten is geen huis. Ik koop dan ook ieder weekend een bos met bloemen om ze op tafel te zetten.

En nog steeds, zie ik de varens staan in de tuin. Ook al is het allemaal al zo lang geleden (tussen 1976 en 1984). Ik blijf ze mooi vinden. En zeker nu ik weet dat het iets met Hekserij te maken heeft. Ik had dat toen moeten weten.

Toch maar eens kijken of ik er iets mee op mijn balkon mee kan doen. En wie weet wat ik er dan mee zal doen.

Geplaatst in horoscopen, Wat me bezig hou

Kreeft of Stier

Nu hou ik me al vele tientallen jaren bezig met horoscopen. Dat wil niet zeggen dat ik alles van weet, want dat is totaal niet waar.

Maar vreemd vind ik allemaal wel, en zeker als die die om mijn eigen horoscoop gaat: de kreeft.

Ik ben geboren in juli, dus kreeft. Althans zo staat het in mijn paspoort.

Toen ik in 1991 naar de gemeente in Bergen op Zoom ging om een uittreksel van mijn geboorte register was ik niet in juli geboren, maar in mei. Dus volgens dat gegeven was ik een stier.

Na veel een en weer gepraat werd besloten om toch maar geboorte datum te laten, hoe het mij allemaal al die jaren was vertelt. De kreeft. Maar mijn vriendin was toen een beetje boos op mij (als dat het juiste woord is) omdat ik zolang lang weg was gebleven. Nadat ik haar een uitleg had gegeven, vond ze dat vreemd. Maar ze was niet de enige enige, want ik vond dat ook vreemd.

Ik heb daar verder nooit enige aandacht aan besteed. En kon met het uit leg van die gemeente heel goed leven. Men had het toen over een schrijf (type) fout.

Maar dit geven kwam weer boven, toen ik me, met name de horoscopen bij de indianen ging na pluizen. Ook de vergelijking met andere kreeften die net zo oud waren (of rond dezelfde tijd jarig waren) klopte totaal niet met wat ik voelde. Ik kon met, wat de omschrijving betreft dan, me ook beter thuis voelen bij een stier. Die klopte in mijn ogen ogen veel beter bij me.

Toch heb ik me altijd gedacht dat ik kreeft was, en heb daar van alles over gezocht. Ik heb alles wat met kreeft te maken had wel gedaan. Tekens op gezocht en bewaard, maar altijd had ik iets van onbevredigd over me. Maar altijd was daar die onzekerheid weer.

Laatst (begin oktober 2017) kocht een een soort edelsteen wat goed zou zijn voor de kreeft. Niet dus.

Nadat ik deze rond mij n hals had, ging er letterlijk alles mis wat maar mis kon gaan. Ik heb nog geprobeerd om er een andere draai aan te geven. Maar dat lukte me totaal niet niet. Het nare gevoel bleef bestaan, me achter volgen.

Ik heb wel zoiets van: een stukje bewijs ………

Voor mij is het nu zo, dat ik geen kreeft meer ben maar een stier. Het weer iets wat me een stukje completer maakt.

Voor de buitenwereld blijf ik kreeft, want zo staat het in mijn paspoort en zo. Meer gevoelsmatig klop dat gewoon niet. Ik kan het niet anders beschrijven, maar toen ik die kreeft-steen om mijn hals had hangen, was dat toch wel een erg vreemd gevoel. Het gevoel van onwerkelijk?

Geplaatst in Wat me bezig hou


Weet je wat ik zo knap vind van mensen, die weten precies hoe ik in elkaar zit, hoe ik ben.

Maar als je het zo goed weet, waar was je in 1962?

Het moet 1962 zijn geweest. Ik zat toen in de vijfde klas van de lagere school. Nu zou dat groep 7 zijn. Dus was ik 8 jaar. Nu ben ik van 1954, dus een simpel reken sommetje kom ik in 1962 uit.

Ik zeg niet dat niemand het weet, want dan lieg ik. Ik ben in het verleden al zo vaak op zoek gegaan naar de oorsprong van me. Dus zal ik wat in 1962 is gebeurt, zeker vertelt hebben. Maar ik ga er van uit dat deze mensen (een soort of) zwijgplicht hebben.

Maar zo ver ik dat allemaal zelf nog zo goed weet heb ik er nooit met iemand over gesproken. En dat doe ik nu ook niet.

Alleen heb ik zoiets iets van, hoe haal je het in hoofd door mij uit te maken als een “stuk vuil” terwijl je van niets weet. Wil jij je zelf goed praten?

Dan vinden ze het gek, dat ik ze uit mijn leven wil bannen. Ze maken mij enorm negatief, ze maken mij uit voor van alles, en ze slepen dan ook nog een ander mee ook.

Ik weet dat ik bepaalde dingen niet goed heb gedaan. Daar schaam ik me helemaal niet voor. Maar als je niet weet wat iets is, of hoe het eigenlijk mee om moet gaan, dan word het wel heel erg moeilijk om dat aan een ander door te geven.

Maar geef mij lekker de schuld om jezelf goed te praten. Ik moet met het verleden dealen, dus bemoei je er dan niet mee. Je gebruik het alleen maar tegen mij. Want van een ding ben ik zeker, je kom jezelf nog wel eens tegen en dan sta je daar moederziel alleen.

Geplaatst in Wat me bezig hou

Eenhoorn (fabeldier)

Een eenhoorn is een mythisch dier dat sinds de Oudheid wordt beschreven als een beest met een lange, puntige, spiraalvormige hoorn op zijn voorhoofd.

De oud-Indische mythe over de kluizenaar Gazellenhoorn, verhaalt over Rsyasrnga (of Ekasrnga, letterlijk ‘één hoorn’). Deze Rsyasrnga is de zoon van een godin in de gedaante van een gazelle, en heeft daarom een hoorn op zijn hoofd. Hij werd door een aantrekkelijke courtisane naar het paleis gebracht, om een einde te maken aan een periode van droogte.

In 398 v.Chr. werd de eenhoorn vrij gedetailleerd beschreven door de Griekse arts en historicus Ctesias, die aan het hof van de Perzische koning erover hoorde in verhalen van reizigers uit Indië.

De Indiase wilde ezels, zo vertelde Ctesias in Indika, waren zo groot als paarden en soms groter. Hun lichamen waren wit, hun hoofden paars, hun ogen blauw. Op hun voorhoofd hadden ze een scherpe hoorn, die wit was aan de basis, rood aan de bovenkant, en zwart in het midden. In Indië en China was er vóór die tijd al sprake van de eenhoorn.

Ook de Romein Plinius de Oudere beschrijft het dier (Naturalis historia, VIII, 31). Bij hem is de monocerotem een woest dier dat niet levend te vangen is. Het heeft het lijf van een paard, de poten van een olifant, de staart van een everzwijn en de kop van een hert, met midden op het voorhoofd een drie voet lange, zwarte hoorn.

In de Physiologus, een boek over dieren en mythologische wezens, in de 2e eeuw in Alexandrië geschreven, wordt de eenhoorn in symbolische en vooral christelijke zin uitgelegd. Het dier kan worden gevangen door een zuiver maagd – wat zinnebeeld was van de komst van de Messias dankzij de maagd Maria.

Zij kan hem vervolgens ‘naar het paleis van de koning brengen’, wat een overblijfsel lijkt van de Rsyasrnga-mythe.

De kluizenaar met één hoorn is in de tussentijd getransformeerd tot een eenhoornig dier; de courtisane tot een maagd; en de hoorn verwees eerder naar de godin in de vorm van een gazelle, en nu verwijst de eenhoorn naar de Messias en zijn maagdelijke moeder.

In de 7e eeuw vereenzelvigt Isidorus van Sevilla de eenhoorn met de rhinoceros (Etymologiae, XII, 2). Hij beschrijft ook hoe de maagd te werk moet gaan om de eenhoorn te vangen: ze moet haar borsten ontbloten, waarna de eenhoorn rustig op haar af zal komen en zachtjes zijn hoofd op haar boezem neervlijen.

Omgekeerd gebruikt Marco Polo rond 1300 de naam eenhoorn om de neushoorn te beschrijven. Hij geeft aan dat het dier geenszins lijkt op de eenhoorn zoals men die in Europa voorstelde.